Weinig verrassingen

In de 30^e ronde van de interne competitie stonden er maar 11 partijen op het programma. Dit kwam doordat het vierde team deze avond thuis een bondswedstrijd speelde tegen het tweede team van de Strandloper uit Petten. Verder speelden de meeste spelers van het eerste team niet vanwege de belangrijke (laatste) bondswedstrijd van het eerste team tegen Santpoort de volgende dag.

Vasco Metten besloot om wel te spelen en in zijn partij tegen Peter van der Schee kwam hij weliswaar een pion achter, maar Vasco wist toch vrij eenvoudig remise te bereiken. Alex Brouwer en Mirsad Dzanic deden elkaar ook geen pijn en hun partij eindigde  dan ook in remise.

Leo van Balen en Rasid Krso speelden een wel heel curieuze partij. Eerst stond Leo een paard en een loper voor en hij leek dan ook rechtstreeks op de winst af te stevenen. Een aantal zetten later verloor Leo deze twee stukken weer en na wat heen en weer geschuif met dame en toren kwam er een toreneindspel op het bord waarbij Leo een pion meer had. Rasid kreeg toen het lumineuze idee om de torens te gaan ruilen. Hierdoor bleef er een pionneneindspel over, waarbij Leo nog steeds een pion meer had en zodoende kon hij heel simpel alsnog de volle winst pakken.

Jeroen Graaf kwam in zijn partij tegen Werner de Groot een pion achter te staan, maar dat deerde Jeroen niet en hij ging rechtstreeks op de koning van Werner af. Werner verdedigde zich niet goed en dit leidde tot stukwinst voor Jeroen voor twee pionnen. Hierna raakte Werner steeds meer de kluts kwijt en kon Jeroen de partij simpel afmaken.

Henri Stouten leek in zijn partij tegen Herman van Stralen al snel het onderspit te moeten delven. Hij verloor in de opening al een stuk en niets leek een snelle overwinning van Herman in de weg te staan. Echter, Henri haalde nog eens alles uit de kast en hij wist het nog lang vol te houden. In de eerste tijdnoodfase ging er bij beide spelers van alles mis en ze wisten allebei ook niet meer hoever ze waren met het aantal zetten wat ze gedaan hadden, dus vluggerden ze er allebei lustig op los. Toen er eenmaal een vlag gevallen was moest de partij eerst gereconstrueerd worden om te bepalen hoeveel zetten ze gedaan hadden. Het bleek dat ze  al bijna 50 (!?) zetten gedaan hadden. Henri stond inmiddels drie stukken achter, maar speelde nog rustig door. Even na twaalven zag hij toch het zinloze van zijn spel in en gaf hij maar op.